Pater Felix Maes, grondlegger van de Breese geschiedschrijving
Felix Maes (Bree, 8 maart 1901 – Leuven, 12 april 1983) was de oudste van acht kinderen, waarvan er slechts drie in leven bleven. Hij begon zijn schoolcarrière in Bree, volgde middelbaar onderwijs in het Sint-Michielscollege en eindigde in het Klein Seminarie in Sint-Truiden. Ondertussen was hij in Bree actief in de Eerewacht, een eucharistische groepering, en in de Frisse Heikracht.
In 1921 trad hij in het klooster bij de Norbertijnen van ’t Park in Heverlee. Op 3 mei 1923 sprak hij zijn eeuwige geloften uit en op 26 augustus 1926 werd hij tot priester gewijd te Leuven. Als kloosternaam koos hij Siardus.
In 1933 trok hij op missie naar Theresopolis in Brazilië. Getroffen door TBC keerde hij in 1937 verplicht terug naar België. In 1952 kon hij terug naar zijn roeping, de missie in Brazilië waar hij tot 1967 zou blijven. Hij eindigde zijn apostolaat als archivaris van de Parkabdij, waar hij op 12 april 1983 overleed.
Samen met J. Dreezen publiceerde hij in 1948 zijn Eerste bijdrage tot de Geschiedenis van Bree: de parochie en oude kloosters. In 1952 verscheen het tweede deel met als ondertitel De gemeente van de oudste tijden tot de Franse Revolutie. Het werk is een echt standaard werk, geschreven vanuit een grote historisch-kritische ingesteldheid. We zouden S.F. Maes onrecht aandoen om enkel dit werk over Bree te citeren. Hij heeft er nog tal van andere geschreven, maar een volledige bibliografie hier weergeven is helaas onmogelijk.
